فعلا هیچی معلوم نیست

اسم و رنگ بلاگم به نوشته‌هام نمیخوره! چرا؟
دیگه دارم عصبانی میشم...
تو این رنگا احساس ِ امنیت نمی‌کنم
با مشکی و خاکستری و قرمز همیشه میونم عالی بوده و هست! خط خطی و طراحی‌های نقاش با این رنگای آشنا معرکه میشن...
مگه نه مژگان هانیه‌ شادی مریم شبنم هستی و...؟

اَه خفه شدم
باید تحمل کنم
باید!

من نديدم!

خدایا شکرت,
بابت همه رنگای مداد رنگیم, از سیاه تا سفید

خدایا شکرت,
بخاطر این منی که به من دادی
منی که دوسش دارم و براش ارزش قائلم
منی که برای خودم قابل احترام و دوست داشتنی و تکه
قدرت، افکار، خصوصیات و روحم رو خیلی خیلی دوست دارم

همشون رو از تو دارم...
چه باشی چه نباشی شکرت...

3 قالبم رو اصلاح کرده بودم ولی از شانس ِ بیشعورم کامپیوتر دیگه روشن نشد و ویندوز عوض کردم! یعنی دیگه فوتوشاپ ندارم(حوصله ی طراحی هم ندارم)...
خلاصه شرمنده حالا حالاها باید همین قالب کج و کوله رو تحمل کنید

ثانيه به ثانيه بين ِ خنده و گريه گير کردن چه حس ِ عجيبيه! نميدونم چه اسمی ميشه روش گذاشت...

3 این جهان پُر از صدای حركتِ پاهای مردمی‌ست كه همچنان كه تو را می‌بوسند در ذهن ِ خود طنابِ دار ِ تو را می‌بافند

بخاطر ِ همين برگشتم به دورانِ کودکی.
دنبال يه موردی ميگشتم که از اون موقه‌ تا الان دوسش داشته باشم و احساسم بهش تغييری نکرده باشه.
همون اولش به مداد رنگی رسيدم!
يادم اومد هر بار برام مداد رنگی ميخريدن ذوق می‌کردم، دوست داشتم زودتر جعبه رو باز کنم و تو دفتر نقاشيم خط خطی کنم يا يه خونه‌ی رنگارنگ و درخت و خورشيد و کوه و رود و گُل و چمن بکشم
اينقدر اين اشتياق زياد بود که حتی اگه سه جعبه مداد رنگی ِ نو تو کمد داشتم دلم ميخواست همزمان از همشون استفاده کنم.
نوکِ تيز ِ مداد رنگی‌ها منو به شدت به خودشون جذب می‌کردن.
تراشيدنشون هم برام خيلی لذت بخش و سرگرم کننده بود

اول اسم ِ بلاگم رو «مداد رنگی ِ زندگی» گذاشتم, اما سرچ کردم ديدم یه بلاگ يک ساله‌ی ديگه به همين نام هست.
اولش کلی ناراحت شدم اما بعد از فکر کردن به عنوانِ فعلی رسيدم.
مداد رنگی ِ من

برای دیدن ِ تصویر با اندازه‌ی بزرگ اینجا کلیک کنید

3 تو کافی شاپِ Reef Mall نشسته بودیم که متوجه شدم این آقای هندی عکس ِ یه عروس خانوم ِ فیلیپینی دستشه و هر از چند گاهی با حسرتِ غیر ِ قابل وصفی نگاش میکنه!
تو نگاه و حالتِ چهره‌ش غم و دردای تموم ِ عالم موج می‌زد!
عکسای زیادی ازش گرفتم. تو این یکی تصویر، عکس ِ عروس خانوم واضحتره.

شگفت‌زده به من نگاه ‌کرد و گفت: «نقاش... تغييری کرده‌ای که صفتی برايش يافت نمی‌شود, گویا بسيار دانا شده‌ای»
مادر ِ مهربانم در پاسخ به او گفت: «آری, فرزندم دانا شده, اما... گاهی اين دانای بزرگ کودک می‌شود و کارهایی می‌کند که حس می‌کنم بچه‌ای 3 ساله است، دلم می‌خواهد به شدت او را در آغوشم بفشارم و با تمام ِ قدرت ببوسمش» 

لذتی وصف ناپذير داشتم و همزمان احساس ِ گرمای شدید کردم!
 عشق بود...
         سپید ِ سپید...

3بطور موقت پیامها تأیید نخواهند شدJ

تا پریشب احساس می‌کردم امسال اونقدر پیر و خسته شدم که دیگه نای ذوق کردن از دیدنِ بارون و جیغ کشیدن رو نداشته باشم!
اما بازم دو شبه یه طور ِ دیگم!
من نمی‌شکنم!
تسلیم نمیشم
هر چقد سختی بکشم و به در ِ بسته بخورم!
این مورد حداقل به خودم ثابت شده

یاد یه جمله‌ی فوق العاده زیبا افتادم:
زانو نمیزنم حتی اگر سقفِ آسمان کوتاهتر از قدِ من باشد

تا اواسطِ پاییز که آسمون بباره و دوباره متولد بشم خیلـــــــــــــــــی مونده!
راسته که میگن: گوساله تا گاو شود دل ِ صاحبش آب شود